شن و سنگ

Sabbia e roccia.

Una storia racconta di due amici che passeggiavano sulla spiaggia. Ad un certo punto del viaggio ebbero una lite, e uno dei due diede uno schiaffo all'altro. L'amico che era stato schiaffeggiato si sentiva ferito, ma senza dire nulla scrisse nella sabbia:

"oggi il mio migliore amico mi ha schiaffeggiato".

Continuarono a camminare finchè non raggiunsero un'oasi, dove decisero di fare un bagno. Quello che era stato schiaffeggiato rimase impantanato nel fango ed iniziò ad annegare, ma l'amico lo salvò. Dopo che si fu ripreso, scrisse su una pietra:

"Oggi il mio migliore amico mi ha salvato la vita."

L'amico che aveva schiaffeggiato e salvato il suo migliore amico gli chiese:

"Dopo che ti ho ferito hai scritto sulla sabbia, e ora scrivi sulla pietra. Perchè?"

L'altro amico rispose:

"Quando qualcuno ci ferisce dovremmo scriverlo sulla sabbia in modo che il vento del perdono possa cancellarlo. Ma quando qualcuno fa qualcosa di buono per noi, dobbiamo inciderlo nella pietra dove nessun vento potrà mai cancellarlo."

شن و سنگ

داستاني تعريف ميكنه كه دو تا دوست کنار ساحل گردش میکردن. تو نقطه اي از سفر بحثي داشتن و يكي از اون دوبه ديگري سيلي ميزنه. دوستي كه سيلي خورداحساس ناراحتی میکرد اما بدون گفتن چيزي روي شن نوشت:

« امروز بهترين دوستم به من سيلي زد. »

به راه رفتن ادامه دادند تا به آبگيري رسيدند، جائيكه تصميم گرفتند آبتني كنند. اوني كه سيلي خورده بود، تو باتلاق گير كرد و رفت پايين، اما دوستش نجاتش داد. بعد اينكه نفسش جا اومد، رو يه سنگ نوشت:

« امروز بهترين دوستم زندگيمو نجات داد. »

دوستي كه سيلي زده بود و بهترين دوستشو نجات داده بود ازش پرسيد:

« وقتي ناراحتت كردم رو شن نوشتي و حالا روي سنگ. چرا؟»

دوست ديگه جواب داد:

« وقتي كسي مارو ناراحت ميكنه بايد اونو رو شن بنويسيم تا باد بخشش پاكش كنه. اما وقتي كسي كار خوبي واسه ما انجام داد، بايد رو سنگ حكاكيش كنيم تا هيچ بادي نتونه پاكش كنه.»