عشق و زمان

Amore e Tempo

C'era una volta un'isola sulla quale vivevano tutti i sentimenti: Felicità, Tristezza, Conoscenza e tutti gli altri, incluso l'Amore.

Un giorno venne annunciato ai sentimenti che l'isola sarebbe affondata, così tutti costruirono delle barche e partirono. Eccetto l'Amore.

Amore fu l'unico che rimase. L'Amore voleva resistere fino all'ultimo.
Quando l'isola era quasi affondata, decise di chiedere aiuto.

روزي روزگاري جزيره اي بود كه توش همه احساسها زندگي ميكردن: شادي، غم، دانش و بقيه از جمله عشق.

يه روز به احساسها اعلام شد كه جزيره داره غرق ميشه، پس همه قايقهايي ساختن و رفتن، بجز عشق.

عشق تنها كسي بود كه موند. عشق مي خاست تا آخر مقاومت كنه.

وقتي جزيره تقريبا داشت غرق ميشد، تصميم گرفت كمك بخاد.

Ricchezza stava passando di lì in una grande barca. Amore chiese: "Ricchezza, puoi portarmi con te?"
Ricchezza rispose: "No, non posso. C'è un sacco di oro e argento nella mia nave. Non c'è posto per te qui."

Amore decise di chiedere a Vanità, che stava passando di lì su di un bellissimo vascello. "Vanità, per favore, aiutami!"
"Non posso aiutarti Amore. Sei tutto bagnato e potresti danneggiare la mia nave!"rispose Vanità.

Tristezza era vicina così Amore chiese: "Tristezza, fammi venire con te!".
"Oh, Amore...sono così triste che ho bisogno di restare da sola."

Felicità passò di lì, ma era così felice che nemmeno sentì Amore chiederle aiuto.

ثروت داشت با يه قايق بزرگ رد ميشد. عشق پرسيد: « ثروت، ميتوني منو با خودت ببري؟ »

ثروت جواب داد: « نه، نميتونم. كلي طلا و نقره تو كشتي منه. واسه تو اينجا جا نيست.»

عشق تصميم گرفت از غرور و خودبيني، كه تو يه كشتي خوشگل داشت از اونجا رد ميشد بخاد. « غرور، خواهش ميكنم، كمكم كن! »

غرور جواب داد: « نميتونم كمكت كنم عشق. تو كاملا خيسي و ممكنه كشتيمو خراب كني!»

غم نزديك بود، پس عشق پرسيد: « غم، بذار باهات بيام!»

« آه، عشق... من اونقدرناراحتم كه بايد تنها بمونم.»

شادي از اونجا گذشت، اما اونقدر شاد بود كه فرياد كمك عشق رو نشنيد.

Improvvisamente una voce: "Vieni Amore, ti porterò io." . Era un'anziana. Amore si sentiva talmente fortunato e felice che dimenticò di chiedere all'anziana dove stessero andando.

ناگهان صدايي گفت: « بيا عشق، من ميبرمت. » بانوي پيري بود. عشق اونقدر احساس خوش شانسي و شادي ميكرد كه يادش رفت از اون بپرسه كجا ميرن.

Quando arrivarono sulla terra ferma, l'anziana se ne andò per la sua strada.
Rendendosi conto di quanto dovesse all'anziana, l'amore domandò a Conoscenza, un'altra anziana: "Chi mi ha aiutato?"
"E' stato il Tempo" rispose Conoscenza
"Tempo?" chiese Amore "e perchè Tempo mi ha aiutato?".
Conoscenza sorrise con profonda saggezza e rispose: "Perchè solo il Tempo è capace di comprendere quanto prezioso sia l'Amore.".

وقتي به خشكي رسيدن، بانوي پير به راه خودش رفت.

متوجه شد چقدر به اون بانوي پير مديونه، عشق از دانش، يه بانوي پير ديگه، پرسيد: « كي به من كمك كرد؟»
دانش جواب داد: « زمان بود.»

عشق پرسيد: « زمان؟، واسه چي زمان بهم كمك كرد؟ »

دانش با حكمت عميقي لبخند زد و گفت: « چون فقط زمان قادره درك كنه عشق چقدر ارزشمنده.»