ميشه بهتون بگم "تو"؟

تو زبون ايتاليايي به چهار روش ميتونيد طرف مقابلتونو خطاب كنيد: tu، voi، Lei و Loro

Tu براي يه نفر و Voi واسه چند نفر از الفاظ خودموني هستند كه تو برخورد با اعضاي خانواده، بچه ها و دوستان نزديك به كار ميره:

Tu, mamma. (مامانت)
Voi, ragazzi. (بچه هاتون)

  Leiبراي يه نفر و Loro واسه چند نفر هم از الفاظ رسمي هستند كه براي افراد غريبه، افرادي كه زياد باهاشون آشناييت نداريم، افراد مسن يا افراد صاحب مقام به كار ميره. براي اينكه  Lei و Loro رسمي با lei (او) و loro (آنها)  قاطي نشه، موقع نوشتن حرف اولشونو با حروف بزرگ مينويسن:

Lei, professore, e anche Lei, signorina.

شما پروفسور و همچنين شما دوشيزه خانم.

Non Loro, signore e signori.
خانمها و آقايون، شما نه.

البته لازم به ذكره كه اين بزرگ نوشتن حرف اول Lei، حتي تو مكاتبات رسمي، داره يواش يواش از مد ميافته!

Possiamo Darci del Tu?

ايتالياييها وقتي بعد از يه آشنايي ميخوان حالت رسمي رو به حالت خودموني تغيير بدن معمولا از جمله Possiamo Darci del Tu? یا به قول رضاي عزيز از جمله Ci diamo del tu? استفاده ميكنن كه معني تحت الفظييش ميشه « ميشه شما رو تو خطاب كنم؟»  كه خيلي به ندرت طرف ميگه نه .

با اينحال بعضي وقتها نيازي به مقدمه چيني نیست و شما از همون اول ميتونيد از الفاظ خودموني استفاده كنيد و به قول معروف سريع بريد تو فاز dare del tu. مثلا در اشاره به بچه ها هميشه از لفظ  " تو " استفاده ميشه.

جونا هميشه با لفظ خودموني باهم صحبت ميكنن. اگه دانشجويي دوستشو با Lei طرف صحبت قرار بده، ممكنه به عنوان يه آدم مغرور و توخالي شناخته بشه! تو اغلب مشاغل هم همكارا از همون اول باهم خودموني حرف ميزنن .