جیرجیرک و مورچه

La Cicala e la Formica

احتمالا شما هم مثل من داستان مورچه و جیرجیرک رو شنیدید، خب اینم نسخه ایتالیاییش.

Durante l’estate la formica lavorava duramente, mettendosi da parte le provviste per l’inverno. Invece la cicala non faceva altro che cantare tutto il giorno. Poi arrivò l’inverno e la formica ebbe di che nutrirsi, dato che durante l’estate aveva accumulato molto cibo. La cicala cominciò a sentire i morsi della fame, perciò andò dalla formica a chiederle se poteva darle qualcosa da mangiare. La formica le disse: “Io ho lavorato duramente per ottenere questo e tu che cosa hai fatto durante l’estate?” “Ho cantato” rispose la cicala. La formica esclamò: “Allora adesso balla!”

Morale: chi nulla mai fa, nulla mai ottiene.

در طول تابستون مورچه سخت کار کرد،  واسه زمستون آذوغه کنار گذاشت. در عوض تمام مدت روز جیرجیرک هیچ کاری جز آواز خونی نکرد. بعد زمستون رسید و مورچه کلی غذا که طی تابستون جمع کرده بود، واسه خوردن داشت. جیرجیرک احساس گرسنگی زیادی کرد، پس پیش مورچه رفت و خواست اگه میتونه چیزی واسه خوردن بهش بده. مورچه گفت: « من واسه بدست اوردن این سخت کار کردم و تو طی تابستون چیکار کردی؟». جیرجیرک جواب داد: « من آواز خوندم». مورچه هم داد زد: « بسیار خب حالا برقص!»

نکته اخلاقی: کسی که هیچ کاری نکنه، هیچی گیرش نمیاد.