فردا ممکنه خيلي دير بشه...

 Domani potrebbe essere troppo tardi...

...C'era una volta un ragazzo nato con una grave malattia... Una malattia di cui non si conosceva la cura... Aveva 17 anni, ma poteva morire in qualsiasi momento.. Visse sempre in casa sua, con l'assistenza di sua madre... Stanco di stare in casa, decise di uscire almeno una volta.. .Chiese il permesso a sua madre... Lei accettò... Camminando nel suo quartiere vide diversi negozi... Passando per un negozio di musica, guardando dalla vetrina, notò la presenza di una tenera ragazza della sua età... Fu amore a prima vista...

... يکي بود يکي نبود، پسري با بيماري سختي به دنيا اومد... هيچکس از معالجه اش سر در نمياورد... ۱۷ ساله بود، اما هر لحظه امکان مرگش بود... با مراقبتهاي مادرش تو خونش زندگي ميکرد... خسته از موندن تو خونه، تصميم گرفت که حداقل يه بار از خونه خارج بشه... از مادرش کسب اجازه کرد...او هم قبول کرد... در حال قدم زدن در محله اش، چشمش به مغازه هاي مختلفي خورد... در حال عبور از يه مغازه صوتي، نگاهي از ويترين به داخل کرد و متوجه حضور دختري جذاب به سن و سال خودش شد... در همون نگاه اول عاشقش شد...

Aprì la porta ed entrò guardando nient'altro che la ragazza... Avvicinandosi poco a poco, arrivò al bancone dove c'era la ragazza... Lei lo guardò e gli disse sorridente:

'Posso aiutarti?'

 Nel frattempo egli pensava che era il sorriso più bello che avesse mai visto nella sua vita... Nello stesso istante sentì il desiderio di baciarla...Balbettando le disse:

'Si, eeehhhmmm...mi piacerebbe comprare un CD'

Senza pensarci, prese il primo che vide e le diede i soldi.

'Vuoi che te lo impacchetti?'

Chiese la ragazza sorridendo di nuovo... Egli rispose di si annuendo; lei andò nel magazzino, tornò con il pacchetto e glielo consegnò... Lui lo prese ed uscì dal negozio...

در رو باز کرد و وارد شد و چيز ديگه اي غير از دختره توجهشو جلب نکرد... در حالي که خودشو کم کم بهش نزديک ميکرد، به پيشخوني که دختره اونجا بود، رسيد... او (دختره) نگاش کرد و با لبخند بهش گفت:

" ميتونم کمکت کنم؟"

ضمن اينکه پسر در فکر بود که اون لبخند و تا حالا تو زندگيش از کسي نديده... در همون لحظه آرزو کرد که ايکاش ميتونست ببوستش... با لکنت زبان بهش گفت:

" بله، اااهم... دلم ميخاست يه ‍CD بخرم. "

بدون اينکه حتي بهش فکر کنه، اولين CD که ديد رو برداشت و پولشو بهش داد. دختره با لبخند دوباره ازش پرسيد...

" ميخواي برات بسته بنديش کنم؟"

و او با تکان دادن سر جواب مثبت داد... دختره رفت تو انباري و با بسته برگشت و تحويلش داد... پسره هم بسته رو گرفت و از مغازه خارج شد...

Tornò a casa e da quel giorno in poi andò al negozio ogni giorno per comprare un cd... Faceva fare il pacchetto sempre alla ragazza e poi tornava a casa per riporlo nell'armadio... Egli era molto timido per invitarla ad uscire e nonostante provasse non ci riusciva... Sua madre si interessò alla situazione e lo spronò a tentare, così egli il giorno seguente si armò di coraggio ,andò al negozio Come tutti i giorni comprò un altro cd e come sempre lei gli fece una confezione... Lui prese il cd e, in un momento in cui la ragazza era distratta, posò rapidamente un foglietto con il suo numero di telefono sul bancone; dopodichè uscì di corsa dal negozio... Driiiiin!!!

به خونه برگشت و از اون روز به بعد هر روز براي خريدن يه CD به مغازه ميرفت... از دختره ميخاست که براش بسته بندي کنه و بعدش برميگشت خونه و اونو سرجاش تو کمد قرار ميداد... پسره خجالتي بود تا حدي که براي دعوت کردن دختر به بيرون رفتن باهم موفق نميشد که امتحاني بکنه... اين وضعيت مورد توجه مادرش قرار گرفت و پسرشو تحريک کرد تا رفتاري از خودش نشون بده. بدين ترتيب روز بعد او رو به سلاح شجاعت مجهز کرد (خلاصه شيرش کرد). پسر مثل هر روز به مغازه رفت، يه CD ديگه خريد و مثل هميشه دختره اونو براش بسته بندي کرد... بسته رو گرفت و در لحظه اي که دختره حواسش پرت بود، يه تکه کاغذ کوچيکي که شماره اش روش نوشته شده بود، روي پيشخون گذاشت و بسرعت از مغازه خارج شد... درررين!

Sua madre rispose al telefono:

'Pronto?'

era la ragazza che chiedeva di suo figlio; la madre afflitta cominciò a piangere mentre diceva:

'Non lo sai?...è morto ieri'...

Ci fu un silenzio prolungato interrotto dai lamenti della madre. Più tardi la madre entrò nella stanza del figlio per ricordarlo... Decise di iniziare dal guardare tra la sua roba... Aprì l'armadio... Con sorpresa si trovò di fronte ad una montagna di cd impacchettati.. . Non ce ne era nemmeno uno aperto.. . Le procurò una curiosità vederne tanti che non resistette: ne prese uno e si sedette sul letto per guardarlo; facendo ciò, un biglietto uscì dal pacchettino di plastica.. . La madre lo raccolse per leggerlo, diceva:

(چند روز بعد) تلفن زنگ ميزنه، مادر به تلفن جواب ميده:

" Pronto? "

همون دختره بود و سراغ پسرشو ميگرفت. مادر با غصه اي که تو دلش بود شروع ميکنه به گريه و ميگه:

" نميدوني؟... ديروز مرد...

سکوت طولاني که فضا رو پر کرده بود، هر چند وقت يه بار با ناله هاي مادر منقطع ميشد.

مادر مدتي بعد براي يادآوري خاطرات فرزندش، وارد اتاقش شد... تصميم ميگيره به اثاثاش يه نگاهي بندازه...در کمد رو باز کرد... با تعجب خودشو در مقابل کوهي از CD هايي که بسته بندي شده، ديد... حتي يه دونه اشونم باز نشده بود... ديدن اون همه CD حس کنجکاويشو برانگيخت و طاقت نيورد. يکيشو برداشت و روي تخت نشست تا نگاهي بندازه، در حال بازکردن، تکه کاغذي از پاکت پلاستيکيش بيرون افتاد... اونو برداشت که بخونه (فکر ميکنيد چي نوشته بود؟). نوشته اينطور ميگفت:

'Ciao!!!Sei bellissimo! Ti andrebbe di uscire con me?? ...Sofia.' La madre emozionata ne aprì altri e trovò altri bigliettini: tutti dicevano la stessa cosa. Morale: Questa è la vita, non aspettare troppo per dire a qualcuno di speciale quello che senti... Dillo oggi stesso... Domani potrebbe essere troppo tardi...

" سلام !!! خيلي خوشگلي! دلت ميخاد باهم بيرون بريم؟؟... سوفيا"

مادر با ذوق يکي ديگه رو باز کرد و پيغامهاي ديگه اي رو پيدا کرد که همشون همون مطلبو بيان کرده بودند. نتيجه اخلاقي اينکه زندگي اینه، براي بيان احساست به کسي که برات عزيزه، خيلي صبر نکن...همين امروز بهش بگو... فردا ممکنه خيلي دير بشه...